October 8, 2008 - 2:08 am
Posted in thai | 3 comments
วันนี้เห็นภาพคนไทยฆ่ากันเอง แล้วก็ได้แต่สังเวชใจ นึกไปถึงคุณ เกษียร เตชะพีระ เขียนถึงเหตุที่เขาวางปืนคืนเมือง ในยุคคอมมิวนิสต์
There is no abstraction in the world that is worth taking other people”s lives for.
ไม่มีหลักการนามธรรมอันใดในโลกมีค่าพอให้เราไปเอาชีวิตผู้อื่นมาสังเวย
ไม่ว่าสังคมนิยม-คอมมิวนิสต์
หรือประชาธิปไตย!
September 15, 2008 - 11:35 pm
Posted in thai | No comments
คุณคงจะได้ยินผู้หญิงพูดว่า “ผู้ชายมันก็เลวกันทั้งโลก” แนวความคิดนี้เป็นทียอมรับกันแพร่หลายมากในปัจจุบัน การสำรวจเบื้องต้นพบว่า กลุ่มผู้หญิงที่ผ่านการอกหักมาแล้ว ไม่ต่ำกว่าสามครั้งจะมีแนวโน้มคล้อยตามแนวความคิดนี้ มากเป็นพิเศษ จนถึงทุกวันนี้ก็ยังไม่มีสถาบันวิจัยใด ทำการค้นคว้าทดลองอย่างจริงจัง พอที่จะสรุปได้ว่าสมมุติฐานนี้เป็นจริงหรือไม่ เข้าใจว่าเป็นเพราะการสุ่มตัวอย่างผู้ชายทั้งโลกนั้น ต้องใช้งบประมาณมหาศาล อีกทั้งในปัจจุบัน กระบวนการตรวจสอบ ว่ากลุ่มตัวอย่างเป็น “ชายแท้” หรือไม่นั้นก็ยังมีค่าความคลาดเคลื่อนมากเหลือเกิน หากว่าแนวสมมุติฐานนี้เป็นจริง ผมขอเสนอหนึ่งทฤษฎีที่อาจจะสามารถนำมาอธิบายได้ว่า ทำไมผู้ชายสมัยนี้ถึงเลว
ย้อนกลับไปในสมัยที่ผู้ชายดีๆ ยังมีอยู่มากบนพื้นโลก ผู้ชายเหล่านี้ล้วนแต่เป็นสุภาพบุรุษ ผู้ดำรงตนอยู่ในคลองธรรมอันควร และไม่เคยได้นำตัวเองไปสุ่มเสี่ยง ต่อสิ่งอบายทั้งหลายแต่อย่างใด แต่ทั้งๆที่ประกอบไปด้วยคุณสมบัติที่ดีเหล่านั้น ผู้ชายเหล่านี้กลับไม่ได้รับความสนใจ จากผู้หญิงเท่าที่ควร ที่รักดีนั้นถูกมองเป็นน่าเบื่อ ที่มั่นคงนั้นถูกเห็นเป็นจืดชืด ผู้หญิงกลับลุ่มหลงในคุณสมบัติด้านตรงข้าม กับที่พวกเขามีโดยสิ้นเชิง จนถึงขนาดมีคำกล่าวว่า “ผู้หญิงมักชอบผู้ชายเลว” เหตุการณ์เป็นเช่นนี้มานับร้อยๆปี จากทฤษฎีการอยู่รอดของ Charles Darwin ที่กล่าวไว้ในทฤษฎีการคัดสรรตามธรรมชาติว่า คุณสมบัตที่ดี่ที่เอื้ออำนวยต่อการอยู่รอดนั้น จะถูกถ่ายทอดต่อไปยังลูกหลาน แต่คุณสมบัติที่ไม่เอื้ออำนวย ต่อการดำรงอยู่ของเผ่าพันธุ์นั้นจะลดน้อยลง และหาได้ยากขึ้นเรื่อยๆในรุ่นต่อๆไป ตลอดระยะเวลาร้อยๆปีนี้ พันธุกรรมของผู้ชาย ได้ปรับปรุงเปลี่ยนแปลงมาเรื่อยๆ ยีนส์ที่ส่งผลต่อพฤติกรรมเลวๆ ได้มีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ เพื่อสงผลต่อความดึงดูดใจจากผู้หญิงนั่นเอง
นักวิทยาศาสตร์บางท่านตั้งข้อสังเกตุว่า อัตราการเพิ่มของยีนส์เลวในผู้ชายนั้น เพิ่มขึ้นทุกปีจนอาจจะอยู่ในระดับ “เลวกว่าหมา” ก็เป็นได้ แม้จะมีผู้หญิงที่ยังมีความสนใจในผู้ชายดีอยู่บ้าง [...]
September 14, 2008 - 10:15 pm
Posted in thai | No comments
วันนี้ผมได้ไปทานอาหารที่ศูนย์อาหารในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ตอนนั้นเป็นตอนเที่ยงผู้คนในศูนย์อาหารจึงเยอะมาก เนื่องจากผมไปคนเดียว การจะหาที่นั่งก่อนแล้วค่อยไปซื้อข้าว ก็เลยทำไม่ได้ ต้องไปซื้อข้าวก่อน แล้วค่อยไปเสี่ยงดวง เดินหาที่นั่งเอาทีหลัง ผมเดินหาอยู่กว่าสิบนาที ก็ยังไม่สามารถหาที่นั่งได้ ถ้าไม่โชคดีเดินไปถึงจุดที่มีคนกำลังลุกออกพอดี ก็ไม่มีทางจะได้ที่นั่งแน่ เพราะมีคนเดินหาที่นั่งแบบผมเยอะไปหมด ตอนเดินๆอยู่ก็เห็นบางคนกินเสร็จแล้ว แต่ก็ยังนั่งคุยกับเพื่อนบ้าง นั่งอ่านนิตยสารบ้าง ผมก็คิดในใจว่าเมื่อไรเขาจะลุกออกไปสักทีนะ คนอื่นจะได้มีที่นั่งกินข้าวบ้าง ฉัับพลันความทรงจำหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในสมอง ผมเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาแล้วนี่นา
ตอนนั้นผมกำลังต่อคิวเพื่อทำการลงทะเบียนวิชาเรียน สมัยนั้นระบบลงทะเบียนออนไลน์ยังไม่มีให้ใช้ (กี่ปีมาแล้วละนั่น) นักศึกษาต้องไปเข้าแถวแต่เช้า เพื่อยื่นใบขอลงทะเบียนในการเรียนวิชานั้นๆ แล้วมันก็จะมีปัญหาประเภทว่า วิชานั้นรับคนเข้าเรียนต็มแล้ว (ในกรณีที่เป็นวิชาเลือก) หรือ section ที่เราอยากจะเรียนนั้นคนเต็มแล้ว ไม่อยากไปลง section อื่น อาจเป็นเพราะอยากเรียนกับอาจารย์ที่สอนใน section นี้มากกว่า หรือว่าเวลาสอนของ section นี้ตรงกับตารางเวลาเรียนที่เราได้จัดไว้แล้ว ทำให้การยื่นขอลงทะเบียน ของนักศึกษาแต่ละคน มักจะต้องมีการปรับเปลี่ยนอะไรบางอย่าง ไม่มากก็น้อย ตอนนั้นผมจำรายละเอียดได้ไม่แน่ชัด เหมือนกับว่าผมกำลังตัดสินใจ ในการเปลี่ยน section เรียนหรืออย่างไรนี่แหละ ขณะกำลังคิดอยู่นั้น ก็มีเสียงนักศึกษาหญิงคนหนึ่ง พูดขึ้นมาจากแถวข้างหลังผม ว่าให้ช่วยเร่งตัดสินใจหน่อยได้ไหม ผมก็เพียงแ่ค่หันไปดู แต่ก็ไม่ได้พูดว่าอะไร ในใจก็คิดว่า [...]